Monitoring

Raporty okresowe

O obowiązku składania sprawozdań okresowych z realizacji przyjętych zobowiązań mówi art. 29 pkt 1 „Państwa będące Stronami niniejszej konwencji informują w okresowych sprawozdaniach, które będą przedstawiane Konferencji Generalnej Organizacji Narodów Zjednoczonych dla Wychowania, Nauki i Kultury, w terminach i w formie przez nią określonych, o przepisach ustaw i innych aktów prawnych oraz o innych podjętych przez nie środkach w celu zastosowania niniejszej Konwencji, jak również o doświadczeniach uzyskanych w tej dziedzinie.” Artykuł ten dał podstawę prawną uruchomienia monitoringu i sprawozdawczości okresowej z realizacji Konwencji światowego dziedzictwa oraz stanu zachowania poszczególnych dóbr wpisywanych na tworzoną w ramach konwencji Listę światowego dziedzictwa.

Obecnie istnieją dwa procesy monitorowania stosowania Konwencji światowego dziedzictwa realizowane przez Komitet Światowego Dziedzictwa we współpracy z poszczególnymi państwami sygnatariuszami:

1. Proces sprawdzania stanu zachowania dóbr światowego dziedzictwa w odpowiedzi na potencjalne lub rzeczywiste zagrożenia – monitoring kontrolny (ang. Reactive monitoring –  http://whc.unesco.org/en/reactive-monitoring/);


2. Proces okresowego sporządzania raportów dotyczących implementacji Konwencji – sprawozdawczość okresowa (ang. Periodic reporting - http://whc.unesco.org/en/periodicreporting/).

Przygotowywanie pierwszych sprawozdań okresowych oficjalnie rozpoczęto w 1998 r. Zasady i forma zostały określone przez Komitet Światowego Dziedzictwa i zapisane w Wytycznych operacyjnych do wdrażania Konwencji światowego dziedzictwa, dokumencie określającym zasady jej realizacji, po raz pierwszy w wersji z 1999 r., a następnie sukcesywnie aktualizowane w miarę dopracowywania i uzupełniania w kolejnych wersjach dokumentu.

Odwołując się do zapisu Wytycznych operacyjnych – sprawozdanie okresowe służy następującym celom:

  • a) umożliwia ocenę stosowania Konwencji światowego dziedzictwa przez Państwo, które jest jej sygnatariuszem;
  •  
  • b) dostarcza informacji, czy wyjątkowa uniwersalna wartość dóbr wpisanych na Listę światowego dziedzictwa została zachowana;
  •  
  • c) dostarcza aktualnych informacji o dobrach światowego dziedzictwa, dając możliwość zarejestrowania zmieniających się okoliczności i stanu tych dóbr;
  •  
  • d) tworzy mechanizmy współpracy regionalnej i wymiany informacji oraz doświadczeń dotyczących wdrażania Konwencji z 1972 r. oraz ochrony i konserwacji dóbr światowego dziedzictwa między państwami, które przystąpiły do umowy.

 

Sprawozdania są składane w okresach 6-letnich regionami UNESCO w następującej kolejności: Państwa Arabskie, Azja i Pacyfik, Ameryka Łacińska i Karaiby oraz Europa i Ameryka Północna. Składają się z dwóch części. I część sprawozdania dotyczy przepisów prawnych i administracyjnych, które dane państwo przyjęło, jak również wszelkich innych działań podjętych w celu stosowania Konwencji, wraz z opisem doświadczeń zdobytych w tej dziedzinie. Dotyczy to w szczególności ogólnych zobowiązań zdefiniowanych w poszczególnych artykułach Konwencji. II część sprawozdania dotyczy stanu zachowania poszczególnych dóbr światowego dziedzictwa położonych na terytorium danego kraju. Ta część jest opracowywana dla każdego dobra światowego dziedzictwa oddzielnie. Dla miejsc wieloczęściowych (seryjnych) położonych na terytorium jednego lub wielu państw oraz transgranicznych opracowuje się jedno sprawozdanie, obejmujące cały obszar miejsca światowego dziedzictwa.

Sprawozdanie, składane w języku angielskim lub francuskim, ma ujednoliconą formę. Na jego potrzeby został opracowany formularz i kwestionariusz elektroniczny w formie bazy danych dostępnej poprzez stronę internetową Centrum Światowego Dziedzictwa.

Na podstawie sprawozdań złożonych przez poszczególne kraje regionu, Centrum Światowego Dziedzictwa sporządza Raporty regionalne o światowym dziedzictwie oraz Regionalne plany działania.


więcej informacji o raportach okresowych: swiatowedziedzictwo.nid.pl/raporty_okresowe/

Zakmnij